در این نوع آسانسورها، بهتر است دقت شود که دیواره ها به گونه ای انتخاب شوند که امکان تجمع آلودگی ها وجود نداشته باشد و کف و دیواره ها به راحتی قابل استریل کردن باشند. امروزه با استفاده از ورق استیل Anti finger (از مواد نانو) برای پوشش داخلی کابین، می توان وضعیت بهتری ایجاد کرد. پیشنهاد می شود عرض درب این آسانسورها حداقل ۱۳۰ و ارتفاع آن ۲۱۰ سانتیمتر انتخاب شود. عرض خالص کابین حداقل ۱۴۰ و عمق خالص کابین حداقل ۲۴۰ سانتیمتر باید انتخاب شود تا تخت با یک همراه به راحتی در آن جا بگیرند. ظرفیت چنین آسانسوری ۱۶۰۰ کیلوگرم (معادل ۲۱ نفر) می باشد.

آسانسورهای تخت بر بزرگتر به ظرفیت های ۱۸۰۰ کیلوگرم (معادل ۲۴ نفر)، ۲۰۰۰ کیلوگرم، و ۲۵۰۰ کیلوگرم، نیز وجود دارد، که در کابین علاوه بر فضای مورد نیاز برای تخت و همراه، فضایی برای حمل بعضی از تجهیزات پزشکی همراه بیمار نیز امکان پذیر است.

آرشیتکت های ساختمان باید توجه کنند که اورهد این نوع آسانسورها به حدود ۴۶۰ سانتیمتر می رسد (در مقایسه با آسانسورهای معمولی که حدود ۳۸۰ سانتیمتر است).

بهتر است که کلید کنترلی “حق تقدم” برای این نوع آسانسورها در نظر گرفته شود تا در مواقع اضطراری، کارکنان و مسولین بتوانند کنترل آسانسور را در دست بگیرند. در این آسانسورها هم مثل آسانسورهای مسافربر بهتر است از فتوسل های پرده ای در ورودی کابین، فن برای تهویه هوای داخل کابین، و تلفن یا وسیله ایی که در صورت خرابی آسانسور امکان برقراری تماس با بیرون وجود داشته باشد، استفاده گردد.

با توجه به محل برخورد تخت یا برانکارد با دیواره های کابین جهت جلوگیری از آسیب دیدن دیواره ها از زهوارهای مناسب استفاده گردد. همچنین دکمه Extended door-open  بسیار مفید  و کاربردی است. در صورتی که محدودیت مسائل مالی وجود نداشته باشد، استفاده از آسانسورهای “مقاوم در مقابل زلزله” گزینه بسیار خوبی است.