در این نوع آسانسورها، بهتر است دقت شود که دیواره ها به گونه ای انتخاب شوند که امکان تجمع آلودگی ها وجود نداشته باشد و کف و دیواره ها به راحتی قابل استریل کردن باشند. امروزه با استفاده از ورق استیل Anti finger (از مواد نانو) برای پوشش داخلی کابین، می توان وضعیت بهتری ایجاد کرد. پیشنهاد می شود عرض درب این آسانسورها حداقل 130 و ارتفاع آن 210 سانتیمتر انتخاب شود. عرض خالص کابین حداقل 140 و عمق خالص کابین حداقل 240 سانتیمتر باید انتخاب شود تا تخت با یک همراه به راحتی در آن جا بگیرند. ظرفیت چنین آسانسوری 1600 کیلوگرم (معادل 21 نفر) می باشد.

آسانسورهای تخت بر بزرگتر به ظرفیت های 1800 کیلوگرم (معادل 24 نفر)، 2000 کیلوگرم، و 2500 کیلوگرم، نیز وجود دارد، که در کابین علاوه بر فضای مورد نیاز برای تخت و همراه، فضایی برای حمل بعضی از تجهیزات پزشکی همراه بیمار نیز امکان پذیر است.

آرشیتکت های ساختمان باید توجه کنند که اورهد این نوع آسانسورها به حدود 460 سانتیمتر می رسد (در مقایسه با آسانسورهای معمولی که حدود 380 سانتیمتر است).

بهتر است که کلید کنترلی “حق تقدم” برای این نوع آسانسورها در نظر گرفته شود تا در مواقع اضطراری، کارکنان و مسولین بتوانند کنترل آسانسور را در دست بگیرند. در این آسانسورها هم مثل آسانسورهای مسافربر بهتر است از فتوسل های پرده ای در ورودی کابین، فن برای تهویه هوای داخل کابین، و تلفن یا وسیله ایی که در صورت خرابی آسانسور امکان برقراری تماس با بیرون وجود داشته باشد، استفاده گردد.

با توجه به محل برخورد تخت یا برانکارد با دیواره های کابین جهت جلوگیری از آسیب دیدن دیواره ها از زهوارهای مناسب استفاده گردد. همچنین دکمه Extended door-open  بسیار مفید  و کاربردی است. در صورتی که محدودیت مسائل مالی وجود نداشته باشد، استفاده از آسانسورهای “مقاوم در مقابل زلزله” گزینه بسیار خوبی است.